Muszę przyznać że do pewnego czasu nie znosiłem czegokolwiek co choćby leżało obok półki z labelem country. W życiu nie posłuchałbym przecież czegoś, przy czym tańczą ludzie z wąsami i koszulą w kratkę, zamieszkujacy peryferie Stanów Zjednoczonych. Kiedy Dżem wystąpił w Mrągowie (piknik Country) to przestałem Dżemu słuchać. Może nadal odrzucałbym z miejsca country gdyby nie dwie płyty. Pierwsza to soundtrack do filmu Tajemnica Brockeback Mountain (nagrodzona zresztą Oskarem) – genialna kompilacja tego co w country najlepsze, drugi album to Bright Eyes I’m wide awake it’s morning – którymi innymi słowami niż arcydzieło określić nie można. Te dwie płyty sprawiły że na country począłem patrzeć trochę bardziej przychylnym okiem – choć wąsów jeszcze nie zapuściłem.
Teraz Conor Oberst wypuszczaja nagrane ale nie opublikowane, trudne do odszukania rarytasy pod postacią albumu zatytułowanego Noise Floor. Ale co ciekawe mało w nich country. Kiedy usłyszycie w piosence Drunk Kid Catholic w tle dźwięk modemu to nie uwierzycie że może się tu pojawić jakakolwiek inspiracja peryferyjnym country. Bright Eyes wyda się trochę bardziej bliskie. Ta płyta dopełnia obraz tej grupy – pokazuje jej wypukłości i nieznane wymiary. Cudowny jest Amy with coat – tak miękki i welwetowy że mógłby być esencją wrażliwości Bright Eyes.
Ci którzy znają zeszłoroczny podwójny album Bright Eyes do Noise Floor zachęcać nie muszę. Pewnie połkną wszystko co będzie wyprodukowane przez ten zespół w najbliższym czasie – pozostali jeżeli chcą poznać najbardziej wrażliwy głos ostatnich lat, muszą zaznajomić się bliżej z Conorem Oberstem – dlaczego nie przy okazji tej płyty?
