Dzisiaj swoją premiere ma zbiór singli depeszowców. Oto listing utworów zawartych na tej kompilacji:
1. Personal Jesus
2. Just Can’t Get Enough
3. Everything Counts
4. Enjoy The Silence
5. Shake The Disease
6. See You
7. It’s No Good
8. Strangelove
9. Suffer Well
10. Dream On
11. People Are People
12. Martyr
13. Walking In My Shoes
14. I Feel You
15. Precious
16. Master And Servant
17. New Life
18. Never Let Me Down Again
Jola tęga? Oj bardzo. Jola rządzi. A dokładniej mówiąc Yola. Istnieje coś takiego jak stereotyp imienia Jola (pomijamy tutaj plusy i minusy myślenia stereotypowego). Pani Jola z która zawsze można … Boże ale to było 20 lat temu, w czasach PRL, kiedy to imię było na szczytach popularności. Pamięć genetyczna? Teraz są tylko onetowe Yole. No i Yo La Tengo. Tak krzyczą hiszpańskojęzyczni gracze bejsbola kiedy złapią piłkę, i ma to znaczyć “mam ją”. Yo la tengo to starzy wyjadacze na scenie alternatywnej. Tak jakby muzyka niezależna mogła dopuszczać określenie starzy wyjadacze. A jednak. Ich najnowszy album o jakże zachęcającym tytule I’m not afraid of you and I will beat your ass to ich dwunasty album, a zaczynali już w latach 80-tych.
Różnorodny to album. Zaczyna się hipnotycznym – niemal halucogennym, trwającym 10 min Pass the Hatchet, I Think I’m Goodkind, aby przejść w beztroski, zachwycający chórkami Beanbag Chair. Wzrusza smyczkowy I feel like going home, choć to najmniej eksperymentalny utwór na płycie. Z koleji Mr. Tough czerpie pełnymi garściami z glam rocka i Bee Gees – podobną stylistykę stosują zresztą Scissor Sisters. W minimalistycznym Black Flowers słychać Paris 1919 Johna Cale. Sometimes I don’t get you brzmi jak od dawna znany przebój – z pewnością wbije się na jakiś soundtrack.
To dobra płyta. Jeżeli coś nazywa się ” nie boję się ciebie i skopie ci dupę” to grzech tego czegoś nie posłuchać. Choćby z ciekawości. Tak wiem, ciekawość to pierwszy stopień do piekła…
Patrząc na okładkę tej płyty, aż trudno uwierzyć że widniejący na niej okularnik – wydawałoby się, że muzyczny odpowiednik Woodiego Allena, był 10 lat temu sprawcą głośnego skandalu. Podczas rozdania Brit Awards, kiedy swoje show wykonywał Micheal Jackson, Jarvis wraz Peterem Mansellem w geście protestu wdarli się na scenę. Zakończenie nie było zbyt ciekawe, bo obaj zostali aresztowani przez Scotland Yard.
Jak widać Jarvis mimo wyglądu intelektualisty , który gra w orkiestrze smyczkowej ma duszę po brzegi wypełnioną rock and rollem.
Budzi podziw jak wszechstronny jest ex wokalista The Pulp. Godzinami można wymieniać osoby z którymi do tej pory współpracował. Oprócz śpiewania zajmował się także i tworzeniem teledysków. Teraz Jarvis rozpoczyna karierę solową i wydaje płytę zatytułowaną… Jarvis, a jakże.
Na krążku tym znajdziemy co najmniej kilka piosenek wartych uwagi. W Baby’s Coming Back To Me słychać wpływy Nicka Cava oraz The Pulp ( co nie dziwi). Z kolei w Black Magic troche nawiązuje do twórczości Prince. W ładnym fortepianowym Disney Time słychać Leonarda Coehena. ( Jarvis swoją drogą już kiedyś coverował utwór Coehna I’m your man). Melodyjny Tonight, przeplatany “bobobobo”, inspirowany country, może być świetnym kandydatem na singla.
Genialność The Pulp tkwiła głównie w tekstach – Jarvis ma opinię świetnego tekściarza i uda mu się ją także utrzymać, po wydaniu solowej płyty
Skąd znam Anię? - to znajoma mojego kumpla.
Zawsze chciałem tak zacząć recenzję – choć znacznie lepiej by było gdybym mógł napisać np. skąd znam Thoma Yorke’a. Nie musicie się tutaj obawiać stronniczości, bo ta znajomość jest tak samo bliska jak posiadanie autografu.
Kiedy Ania Dąbrowska ostatnio wystąpiła u Kuby Wojewódzkiego – to ten ostatni stwierdził, że nikt jej najnowszej płyty nie kupi – nie dlatego że jest zła, ale dlatego że jest zbyt trudna w odbiorze. Wyniki sprzedaży pokazują jak bardzo Powiatowy się mylił. Kilka historii na ten sam temat jest albumem bardzo dobrze wyprofilowanym na sprzedaż - nie jest wynikiem ekstrawagancji artystycznej wokalistki ale działań popkulturalnych. Cała płyta odwołuje się do lat 60-tych i wokalistek w rodzaju Ireny Santor. I choć wielu zapyta “Who the hell is Irena Santor” – to sukces takich zespołów jak The Pipettes, które inspirują sie żeńskimi zespołami lat 60-tych, gwarantuje, że takie odwołania mogą się spodobać rzeszom. Ten album to piękne piosenki o miłości, i choć przebojowości tu za grosz, to i tak jest wystarczająco sophisticated aby osiągnąć sukces.
Kiedy pierwszy raz usłyszałem Junior Boys, stwierdziłem że muszą pochodzić ze Skandynawii. Minimal swedish design to pierwsze skojarzenie podczas słuchania tej płyty. Jeżeli designerzy skandynawscy tworzyliby muzykę to brzmiałaby właśnie tak. Kiedy w końcu dowiedziałem się, że Junior Boys pochodzą z Ottawy to doznałem iluminacji - przebiłem globus i trafiłem na drugą półkulę. Czyli Kanada i Skandynawia muszą mieć coś wspólnego, oprócz klimatu oczywiście.
To jedna z lepszych rzeczy jaka powstała w elektronice w ciągu ostatnich lat. Junior Boys są dobrymi następcami Kraftwerk i Depeche Mode( utwór Count Sovenirs). So this is goodbye to ich debiut, który czyni ich największą nadzieją nurtu indie electronic. Jest niezwykle trudno stworzyć coś w takim minimalistycznym stylu. Dzisiaj zespoły raczej przetwarzają stare pomysły i bawią się konwencjami. Nagrywają super bogate i różnorodne płyty ale zazwyczaj powstaje tylko śmietnik. Tutaj środki zostały dobrane idealnie. Nic więcej nie jest potrzebne i niczego nie brakuje -ta płyta to perełka artystycznego synth popu.
Dzisiaj ma swoją premierę już siódmy album Robbie’ego Williamsa Zatytułowany Rudebox. Oto listing utwrów:
1. Rudebox
2. Viva Life On Mars
3. Lovelight
4. King Of The Bongo
5. She’s Madonna
6. Keep On
7. Good Doctor
8. The Actor
9. Never Touch That Switch
10. Louise
11. We’re The Pet Shop Boys
12. Burslem Normals
13. Kiss Me
14. The ’80s
15. The ’90s
16. Summertime
17. Dickhead
Muszę przyznać że do pewnego czasu nie znosiłem czegokolwiek co choćby leżało obok półki z labelem country. W życiu nie posłuchałbym przecież czegoś, przy czym tańczą ludzie z wąsami i koszulą w kratkę, zamieszkujacy peryferie Stanów Zjednoczonych. Kiedy Dżem wystąpił w Mrągowie (piknik Country) to przestałem Dżemu słuchać. Może nadal odrzucałbym z miejsca country gdyby nie dwie płyty. Pierwsza to soundtrack do filmu Tajemnica Brockeback Mountain (nagrodzona zresztą Oskarem) – genialna kompilacja tego co w country najlepsze, drugi album to Bright Eyes I’m wide awake it’s morning – którymi innymi słowami niż arcydzieło określić nie można. Te dwie płyty sprawiły że na country począłem patrzeć trochę bardziej przychylnym okiem – choć wąsów jeszcze nie zapuściłem.
Teraz Conor Oberst wypuszczaja nagrane ale nie opublikowane, trudne do odszukania rarytasy pod postacią albumu zatytułowanego Noise Floor. Ale co ciekawe mało w nich country. Kiedy usłyszycie w piosence Drunk Kid Catholic w tle dźwięk modemu to nie uwierzycie że może się tu pojawić jakakolwiek inspiracja peryferyjnym country. Bright Eyes wyda się trochę bardziej bliskie. Ta płyta dopełnia obraz tej grupy – pokazuje jej wypukłości i nieznane wymiary. Cudowny jest Amy with coat – tak miękki i welwetowy że mógłby być esencją wrażliwości Bright Eyes.
Ci którzy znają zeszłoroczny podwójny album Bright Eyes do Noise Floor zachęcać nie muszę. Pewnie połkną wszystko co będzie wyprodukowane przez ten zespół w najbliższym czasie – pozostali jeżeli chcą poznać najbardziej wrażliwy głos ostatnich lat, muszą zaznajomić się bliżej z Conorem Oberstem – dlaczego nie przy okazji tej płyty?
My Chemical Romance to zespół łączący w swojej muzyce punk, rock i gotyk – ta mieszanka z marszu musi być ciekawa. Czyżby?
Ich trzeci album “The Black Parade” zdaje się to potwierdzać. Singiel łączy podniosłości “We are the champions” Quena z amerykańskim punkiem, kojarzonym głównie z zespołami typu Offspring czy Green day, co więcej jest ciekawie spięty klamrą stworzoną za pomocą instrumentów dętych. Warto posłuchać tej płyty choćby dla tak energetyzujących utworów jak House of volves gdzie słychać nawiązania do tradycji rock and rolla w czym może trochę przypominają The White Stripes. Dzięki wspomaganej fortepianem i chórkami balladzie Cancer The Black Parade jest znacznie bardziej różnorodny. Amerykańskość tego albumu potwierdza Mama - utwór który jest dosyć mocnym nawiązaniem do Alabama Song The Doors – co więcej kończy się ciekawym chórem mieszczańsko – teatralnym. W Sleep można doszukać się inspiracji Radiohedem (monumentalność?)
My Chemical Romance jest zpewnością zespołem który po pierwszych dźwiękach kojarzy się z amerykańskim punkiem. Jednocześnie są różnorodni i skłonni do eksperymentów- można zaliczyć ich do undergroundu. Daleko im jeszcze do arcydzieł w stylu “American idiot”, ale The Black Parade jest na tyle ciekawa i żywiołowa że zawsze można zapuścić ją jako muzykę towarzyszącą.
Kasia Nosowska pisała swego czasu w felietonie, że nigdy nie wzięłaby do ust rodzynki. Darzy te ostatnie awersją od zawsze – uważa je za coś zasuszonego, bezdusznego, skarłowaciałego – innym słowem mówiąc – idealny symbol starości. Przyznam że zdziwiło mnie to oświadczenie. Rodzynki są przecież smaczne, no i mają tą swoją esencjonalną głębię. Dzisiaj jednak, także i ja odrzuciłem rodzynki a właściwie rozynki. A dokładniej mówiąc Marcina Rozynka. Wpiszcie w googlach jego imię i nazwisko a najczęściej powtarzająca się fraza – jak z zaciętej płyty – to: “nie jestem produktem”, “nie jestem…”. On-off najnowsze dzieło Marcina jest niewyobrażalnie nudne. Jeżeli chcecie sprawdzić czy teoria mówiąca o względności czasu jest prawdziwa to załączcie sobie ten album – jego przesłuchanie zajmie wam wieki.
Muzyka sygnowana godłem “Marcin Rozynek” jest tylko w jednym podobna do rodzynki – jest muzycznie zmarszczona (mało porywająca, nie trendy, zaściankowa) – rodzynki w swojej starości są milion razy ciekawsze niż On-off. Ta płyta powinna się raczej nazywać off i mieć logo żółtego trójkąta – skutecznie odstraszając przed naciśnięciem on na odtwarzaczu.
Wydawałoby się że po występach Lordi na Eurowizji już nic nie zdoła uratować metalu. Co więcej fanami mocnego grania stali się “IT people” – wszelkiej maści programiści i specjaliści od kompów od dawna uchodzący za symbol faszionowego obciachu (zamienili koszule w kratę wkładaną w spodnie na czarnego metalowego t-shirta włożonego tak samo, no i oczywiście pozostała kabura na komórkę przypięta do paska) Metal wiec pod wodza Children of Bodom z roznegliżowanymi panienkami i brutalnością scen miał zastąpić disco-polo jakkolwiek ono się na świecie nazywało. O ile disco i techno stało się ble i tfu to metal mógł jeszcze uchodzić za coś ambitnego. To spopularyzowanie ostrych brzmień doprowadziło do tego że coraz rzadziej można posłuchać dobrych heavy-metalowych albumów. Z tamtego roku pamiętam zaledwie jedną, wypuszczoną przez Meshuggah.
A jednak powstają metalowe arcydzieła czego przykładem jest Blood Mountain. Ta płyta zwala z nóg genialnymi aranżacjami i świetnymi rozwiązaniami muzycznymi. Mimo nabuzowanych tekstów utrzymanych w stylistyce gotyckiej, całość świetnie się broni. Już dawno nie słuchałem tak dobrego albumu.
Instrumentalny Bladecatcher brzmi jak torturowana przez Gargamela wioska smerfów. Wyróznia się także This mortal son zbliżający się do nu-metalu (choć można odnaleźć w nim wpływy Black Sabbath).
Trudno pisać tu o pojedynczych piosenkach, każdej musiałby być poświęcony jeden akapit. Ten zespół znowu natchnie was nadzieją na to, że można mocniej i nadal może to być muzyka, a nie połączenie młota pneumatycznego z wrzaskami rodzącej kobiety. Mastodon odnowił ostrość Kill’em all oraz dynamiczność Motorheadu. Jeżeli nigdy nie zjadaliście kotów i całkowicie stronicie od metalu to ta płyta zmieni wasze nawyki.
